Stracone pokolenie. O antynatalistycznej polityce III RP – Konrad Bonisławski
Polska od wielu lat prowadzi dość aktywną i hojną politykę w zakresie bezpośredniego wsparcia dzietności – szczególnie jeśli weźmiemy pod uwagę wielkość nakładów bezpośrednich na politykę prorodzinną i poziom transferów bezpośrednich. Obraz ten staje się jednak znacznie mniej jednoznaczny, gdy spojrzymy szerzej ‒ przez pryzmat polityk sektorowych odnoszących się pośrednio do decyzji prokreacyjnych ‒ a więc politykę prorodzinną sensu largo. To właśnie w tym szerszym wymiarze polityki prorodzinnej ujawniają się jej najważniejsze ograniczenia i niespójności.
Sklep Nowego Ładu
Ten tekst jest dostępny za darmo dzięki naszym darczyńcom
Nowy Ład utrzymuje się dzięki oddolnemu wsparciu obywatelskiemu. Rozwijamy ośrodek intelektualny niezależny od partii politycznych, wielkich koncernów i zagranicznych ośrodków wpływu. Dołącz do grona naszych darczyńców.
Dziękujemy za wsparcie!
Odtwarzacz Spotify
Po kliknięciu załadujemy treści ze Spotify.






